De bloedspatten zijn weggeboend, de modder heeft plaatsgemaakt voor gras, aan de muren zitten geen bordjes meer die verwijzen naar de kantoren van de kampleiding. Het oude landhuis en de hoge bomen in het park dienen alleen nog als decor. Hotel Avegoor ziet eruit als een reportage in een woontijdschrift. Ieder detail is gestyleerd, alle kleuren zijn op elkaar afgestemd. Zelfs kleine dissonanten als rode lampen in een wit-bruin interieur zijn bedacht door iemand die er verstand van heeft.
Lees verder
Preiselbeeren (VPRO’s www.duizendwoorden.nl, december 2006. Verscheen in maart 2008 in de bundel Het beste van Duizend Woorden en in juli in een uitgave van Bulkboek)
In de gang rook het naar gebraden vlees, zelf getrokken soep en warm brood. Ik hoopte dat oma net als vorig jaar bitterkoekjespudding had gemaakt gegarneerd met hulst uit de tuin. Je kon de huiskamer alleen nog in als je je langs het bankstel met de zelfgeborduurde sierkussens wurmde.
Lees verder
Terug naar de natuur (Tweede prijs HC-Trofee, oktober 2006)
Op dagen dat ik in de hemel geloof, stel ik mij voor dat onze oude kater Harrie bepaalt of ik binnenmag. Ik vraag me af of hij me alle geweigerde hapjes zal aanrekenen of me beoordeelt op de keren dat ik bereid was een rubberen balletje weg te gooien.
Lees verder
Geen uitgang (De Brakke Hond, juli 2006)
Betty toetste de beveiligingscode in en wachtte tot de glazen toegangsdeuren van het tehuis wegschoven. In de hal zaten enkele patiënten. Een vrouw met vet haar en een scheve bril was op een goudkleurig geverfde stoel geklommen, de troon voor de bewoners. Ze bewoog niet en kreunde een beetje. ‘Maar mevrouw Vos, dat is toch geen toilet,’ riep een verpleegster.
Lees verder
Onder water (De Tweede Ronde, oktober 2005)
Eerst was er het ritme van de ruitenwissers: ‘woesj, woesj.’ Mama reed, Sara en ik vlochten het haar van onze poppen. Toen begonnen we te zingen. Vader Jacob, De uil zat in de olmen en het vrolijkste lied dat ik kende: De Wielewaal. Mama deed één stem, Sara en ik de andere.
Lees verder